Karanlıkta çok bekledim. Tahmin edemeyeceğin kadar yakınım karanlığa. Öyle ki aydınlıktan ışıktan korkar oldum çoğu zaman. Sonra sen geldin. Kan karanlığımdaki yalnızlığımda ölmek üzereyken uzattın bana elini. Bir ışık bir ümittin başlarda ama sonra mutluluğa dönüştün. Unuttuğum belki de tatmadığım bir şeylerdi hissettiklerim. Ama karanlığı dağıtan hayatı getiren olmuştun. Sen vardın yanımda ve her şey geride kalmıştı. Sen varsın artık ve bu bana yetiyor. Her şeyimsin. Hayatım, kanım, bedenim, ruhum sensin…

Yoksun. Yoksun ve ben boşluğa geri döndüm. Karanlığa umutsuzluğa mutsuzluğa. Yavaş yavaş dolaşır oldu bu can yakıcı karanlık damarlarımda. Tüm vücudumu sarıyor sanki bu ölüm sessizliği. Ele geçirirken bu kan karanlığı ruhum ayrılmak istiyor bedenimden. Bu acıya dayanamıycak biliyorum o da biliyor ve bu yüzden bırakı p gitmek istiyor beni. Bu acıya dayanamıyor ve yavaş yavaş ayrılıyor bedenden, özgürlüğe ve huzura doğru. Mavilikler yerini yine karanlığa bırakıyor. İşte o an sen geliyorsun aklıma. Bir an tebessüm ediyorum belli belirsiz. Ardından batmaya devam ediyorum karanlığın dibine doğru. Ölüyorum yavaş yavaş ve sen yoksun yanımda.

Boşluktayım. Büyük karanlık bir boşluk ve sonu gelmez bir düşüş. Bir an geliyor ki öyle yalnız, acınası hissediyorum ki kendimi, tek çare ölüm gibi geliyor. Sonsuz bir sessizlik ve huzuru arzuluyor belki ruhum. Gitmek, unutulmak istiyorum. Yavaş yavaş çürümek bir köşede. Sonra sen geliyorsun birden aklıma. Her yanımda her şey sen oluveriyorsun birden. Mutluluksun, hayatsın, neşesin, hüzünsün, acısın bazen. Yaşadığımız hissettiriyorsun bana. Her şeye rağmen beni ben yapan ve yaşatan sensin. Hayat, sensin.


st ¹